در فلسفه و فرهنگ

ستایش و تکریم بیش ازحد و غیر واقع بینانه دکتر علینقی عالیخانی! (قسمت دوم)

آقای دکتر فرهاد نیلی اقتصاددان لیبرال نماینده جمهوری اسلامی ایران در بانک جهانی و عضو شورای سیاستگذاری مجله تجارت فردا، مقاله ستایش از علینقی عالیخانی و مدیریت اقتصادی کشور در دهه 40 را با عنوان «یازده راهبرد عالیخانی درس‌هایی از سیاستگذاری اقتصادی دهه‌های 40 و 50» در دوم تیر 1397 در این نشریه ابتدا بر چند پیش فرض یا نکته مفروض قرار میدهد  که نمونه واضح سفسطه و مصادره به مطلوب است. چون «فرض یا پیش فرض» یا نکته مفروض و موضوعه نوعی مدل سازی صوری و ریاضیاتی برای بررسی و مقایسه حالتها و امکانات مختلف پدیده مورد بررسی است تا در مقایسه  نتیجه و تبعات این فرض های صوری مختلف و متعارض وضع شده بتوان به تصمیم های بهینه و درست تری در علوم مختلف دست یافت. آقای دکتر فرهاد نیلی به عنوان یک اقتصاددان باید بدانند: فرض و پیش فرض با فرضیه علمی متفاوت است. نمیتوان و نمیشود، فرض کرد و بر پایه آن فرض نتیجه گرفت و کار استدلال را پایان یافته تلقی کرد. ایشان باید توجه کنند! وقتی که  یک سری از فرضهای صوری/ ریاضی را در یک جهت خاص و یک نتیجه مشخص و از پیش معلوم، ساخته و به کار میگیرند، نه تنها  مصادره به مطلوب و سفسطه ای آشکار در استدلال کرده اند بلکه براساس این سفسطه ها نوعی جعل واقعیت هم انجام داده اند.

ستایش و تکریم بیش ازحد و غیر واقع بینانه دکتر علینقی عالیخانی!

مدح و ستایش و تکریم بیش از حد و غیر واقع بینانه وابستگان و دست اندر کاران حکومت شاهنشاهی  و قهرمان سازی از آنها روش جاری و معمول سلطنت طلبان، همچنین انقلابیون شرمگین و علاقمندان به سیاستهای اقتصادی لیبرالی و نولیبرالی و دوستداران برگشت مناسبات گذشته با مراکز سرمایه داری جهانی شده است. به طور نمونه درگذشت آقای دکتر علینقی عالیخانی وزیر اقتصاد  رژیم سابق در آمریکا،  موضوعی برای تبلیغ و ترویج اندیشه، روش و منش ایشان شد.  من  در این یادداشت به رویه جاری و معمول سلطنت طلبان و عناصر باقیمانده ساواک و سیا و موساد  نمیپردازم.  نقدم به دکتر محمد سهیمی از جناح چپ و ملی مذهبی ها و  آقای دکتر فرهاد نیلی اقتصاددان لیبرال و نماینده جمهوری اسلامی در بانک جهانی  است.  ستایش و مدح آقای دکتر نیلی از جناح راست مربوط به قبل از مرگ دکتر عالیخانی است. البته وجه اشتراک و ترجیع بند هر دو گرایش چپ و راست اسلامی دفاع از آزادی تاخت و تاز بخش خصوصی و نظریات اقتصادِ غیر اجتماعی و محض نوکلاسیک است و  میتوان دید که این مدح و ثناهای بیش از حد و غیر واقع بینانه  چقدر غیر علمی، غیر مستند، دلبخواهی و بی رحمانه با تاریخ اقتصادی مملکت خود  برخورد کرده و میکنند.  ولی تاریخ تحولات اقتصادی مملکت بحثی کاملا  علمی با اسناد، شواهد و مدارک فراوان  و غیر قابل انکار است که جایی برای روضه خوانی و مداحی برای این و آن باقی نمیگذارد.