در فلسفه و فرهنگ

در مقابل افراط گرایی از هر نوع مخصوصا در مورد استالینیسم (همچنین موارد مشابه مانند مائوئیسم، پل پوتیسم...) و شیوه های غیر سوسیالیستی و اعمال جنایت کارانه او و همکارانش در هدایت و رهبری حزب، دولت و کشور شوروی و نقض قوانین سوسیالیستی علیه مردم و کمونیستهای لنینی به دست سازمان امنیت دولتی و وزارت امور داخله هیچ مصونیتی وجود نداشت و بعد از این هم وجود ندارد. محکوم کردن و غلبه بر این فعال مایشایی استالین و استبداد مطلقه فردی او بر حزب کمونیست و دولت شوروی تا پس از مرگ این جنایتکار، انحلال وزارت امنیت داخله و دستگیری و محاکمه تعدادی از همدستان و همکارانش مانند بریا، مرکولوف و باقراوف و بسیاری از مسئولین این نهاد مخوف امنیتی...میسر نشد.

این بدان معناست که تا وقتی عناصری غیرعلمی، غیرعقلانی، رومانتیک یا غیر انسانی، غیر جمع گرایانه، فردگرایانه و خودخواهانه مبتنی بر توهم یا تبعیض عقیدتی یا قومی و نژادی هر چند جزئی در گوشه ای از یک سیستم نظریات سیاسی/ اجتماعی/دینی یا ذهنیت یک رهبر سیاسی جا خوش کرده باشد. همواره پناهگاه و زمینه ایست برای قد علم کردن بنیاد گرایی افراطی و اعمال خشونت و...که در بزنگاه ها و گره گاههای تاریخی، همین مسائل به ظاهر کوچک و جزئی مبدل به معضل عمده و لاینحل اجتماعی و تاریخی میشوند.