در فلسفه و فرهنگ

آقای دکتر مجتهد زاده در مورد ملی کردن صنعنت نفت ایران می‌نویسد:"سالگرد رویدادهای 28 مرداد نزدیک می‌شود و قطعا پادو های شناخته شده تبلیغ کننده این دروغ بزرگ در رسانه های داخلی و خارجی سر گرم تدارک دیدن شعبده بازی های شناخته شده ای هستند...محمد مصدق، معروف به «مصدق السلطنه»  در یک لجبازی باور ناکردنی تاریخی ... ثروت ملی ایران را بر باد داد... ملی کردن نفت ایران در آن شرکت بزرگ بین المللی بر اساس مقررات بین المللی سخت به زیان ایران تمام خواهد شد؟....ملی کردن نفت ما بر اساس مقررات بین المللی فقط ده در صد ثروت های عظیم نفت ایران و انگلیس واقع در داخل مرزهای ایران را به ایران می‌‌رساند و نود درصد بقیه آن ثروت عظیم در سراسر جهان را به انگلستان می‌دهد...مصدق، علیرغم خدمت بزرگش به انگلستان در ملی کردن ثروت نفتی ایران به گونه ای که نود (90) درصدش در سراسر جهان به انگلیس رسیده و فقط ده در صد آن (در داخل ایران) به ما،.....مصدق به کمک جمعی هوکش رسوا که بعدها عنوان جمعی خود را "روشنفکر" چپ یا راست گرا نهادند، توانست یک چنین کار نابخشودنی را در اذهان عوام، یک خدمت بزرگ جلوه دهد."

تاریخ، قصه و داستان نیست. وقایع نگاری ساده بر اساس منافع و اهداف سیاسی، سازمانی، حزبی، جناحی، مذهبی یا نظر و سلیقه شخصی هم نیست، درک تاریخ و تحلیل درست پدیده‌ها‌ و رویدادهای تاریخی بدون‌ تفكر منطقی‌ و بدون‌ چهارچوب‌ علمی امكان‌پذیر نیست‌. تاریخ خنثی و بی طرف یا بی تفاوت نسبت به خیر و صلاح عمومی و منافع اکثریت مردم جامعه نیست. هرچند در تحلیل تاریخی نهایتا جهان بینی و نوع نگرش سیاسی پژوهشگر به نوعی خود را نشان میدهد. یعنی بر اساس همین گرایش سیاسی و جایگاه طبقاتی است که پزوهشگر تاریخ اسناد و مدارک تاریخی را گزینش کرده و در کنار هم می‌چیند تا در نتیجه این نوع چینش/خوانش و طبقه بندی اسناد و فاکت‌ها نتیجه مطلوب خود را بگیرد. ولی افراط در این گزینش و ملاحظه نکردن اسناد و مدارک متقابل همان مصادره به مطلوب است که نوعی سفسطه و مغلطه در علم تاریخ است. این که پژوهشگر چه نکته، رویداد و فاکتی را مهم و کلیدی و کدام را فرعی و غیر مهم می‌داند، در تحلیل نهایی اش بسیار تاثیر گذار است. عدم درک مقولات مهم ضروری و تصادفی – اتفاقی و گذرا- خاص و عام و منفرد- جزء و کل - سیستم و ساختار- ماهیت و نمود- ماهوی و ظاهری- امکان و احتمال واقعیت- منطقی و تاریخی - پژوهشگر را به بیراهه داستانسرایی میبرد. توجه به مقولات عام غیر سیاسی/طبقاتی که از دستاوردهای مهم روش شناسی منطقی در دانش بشری اند، ابزارهای لازم برای یک محقق تاریخ است.

درسالگرد کودتای 28 مرداد 1332 مقاله ای با عنوان «کودتای 28 مرداد 1332 بزرگترین دروغ سیاسی قرن بیستم» نوشته آقای دکتر پیروز مجتهد زاده استاد سابق جغرافیای دانشگاه تهران و دانشگاه تربیت مدرس در فضای مجازی خواندم که نه تنها در شان علمی ایشان به عنوان یک محقق و استاد دانشگاه تهران نیست بلکه سخنی در حد و قواره پرووکاتورهای لومپن-انتلکتوئل، میان مایه و کم سواد مخالف دکتر مصدق و حامی کودتای 28 مرداد 32 مانند عبدالله کرباسچیان سردبیر نبرد ملت فدائیان اسلام، مهدی میراشرافی سردبیر روزنامه آتش, ابوالحسن عمیدی نوری سردبیر روزنامه داد.... است. در این مقاله دوباره مطالب غیرعلمی و غیرمستند یعنی دریافت شخصی خود را همراه با شانتاژ و تحریف حقایق تاریخی در مورد اقدامات شخصیت بزرگ تاریخ معاصر دکتر محمد مصدق مانند آنچه درمصاحبه آذرماه سال 91 با مجله «کتاب نگاه پنجشنبه» گفته بودند، تکرار کرده اند. متاسفانه ایشان طی این چندسال نه تنها به انتقادات وارد شده از طرف آقایان مجید تفرشی، صادق زیباکلام و عبدالله شهبازی به مصاحبه خود توجه نکرده و پاسخی نداده اند یا به اسناد مسلم تاریخی رجوعی دوباره نکرده اند بلکه خود را همچنان تنها صاحب نظر و مجتهد در این مورد میدانند و متاسفانه نظر هیچ پژوهشگر و تاریخ نگار دیگری را هم قبول ندارند.